விபத்தில் பார்வை, முகத்தை இழந்த அஞ்சலி ராஜகோபால் மீண்டெழுந்து தொழில்முனைவரான கதை!

0

அஞ்சலி ராஜகோபால்! இவரது பத்திகளை பிரபல நாளிதழில் படித்துள்ளேன். இவரை ஒரு தொகுப்பாளராகவும் சிலமுறை டிவியிலும் பார்த்துள்ளேன். இவரது தோற்றமும் அவர் அணியக்கூடிய அதிகமான மேக்-அப்பும் இவர் சற்று வித்தியாசமானவர் என்ற ஒரு அபிப்ராயத்தை என்னுள் ஏற்படுத்தியது உண்மை. சில தினங்களுக்கு முன் நண்பர் ஒருவர் அஞ்சலியைப் பற்றியும் அவர் எதிர்கொண்டவை பற்றியும் என்னிடம் கூறியபோது அவரை சந்திக்கும் ஆர்வம் எனக்கு அதிகமானது. 

அஞ்சலி ராஜகோபால் ‘டூச்சே பிஆர்’ (Touche PR) நிறுவனத்தின் நிறுவனரும் கூட. ஒரு மதிய பொழுது அவரது அலுவலகத்தில் சந்திக்கச் சென்றிருந்தேன்.

மேக் அப் ஏதுமின்றி சாதாரண உடைகளில் தோன்றிய அஞ்சலி, இன்முகத்துடன் என்னை வரவேற்ற நொடியில் தான், அவரது முகத்தை அருகில் பார்க்கும் சந்தர்ப்பம் எனக்குக் கிடைத்து. 

“உங்களுக்கு என் முகத்தில் உள்ள வடுக்களை காண்பிக்கத்தான் மேக்-அப் இல்லாமல் வந்தேன் என்று கூறிவிட்டு, என் வாழ்க்கையில் நடந்த அந்த கோர விபத்தின் காரணமாக நான் இழந்த என் முகத்தை திரும்பப்பெற 3 ஆண்டுகள் ஆனது என்றார். இயற்கை எனக்களித்த இந்த தண்டனையை ஏற்று தொல்வியை ஒப்புக்கொள்ளாமல் ரெளத்திரத்துடன் போராடி மீண்டெழுந்து இன்று எல்லார் முன்பும் நிற்கிறேன்." 

என் கோபத்தின் அடையாளமாகத்தான் 'ஃப்யூரி' அதாவது சீற்றம் என்று என் கையில் டேட்டூ போட்டிருக்கிறேன் என்று காண்பித்தார் அஞ்சலி.

அவருக்கு நடந்த விபத்தைப் பற்றியும் அதைத்தாண்டி இன்று சமூகத்தில் பலர் அறியக்கூடிய தொழில்முனைவராகவும் இருக்கும் அஞ்சலி தமிழ் யுவர்ஸ்டோரியுடன் பகிர்ந்து கொண்டவை இதோ…

உங்களைப் பற்றிக் கூறுங்கள்?

லக்னோவில் பிறந்த தமிழ் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவள் நான். வடக்கில் காவல்துறையில் பணியாற்றிய நேர்மையான அதிகாரி எனது அப்பா. இந்திரா காந்தி கொலைசெய்யப்பட்ட சமயத்தில் என் அம்மா கர்பமாக இருந்தார். வடக்கில் தாக்குதல்களும், கலவரமும் மூண்டதால், குடும்பப் பாதுகாப்பிற்காக எனது அப்பா சென்னைக்கு பணி மாற்றம் வாங்கிக்கொண்டு இங்கு செட்டில் ஆனார். எனக்கு தம்பி பிறந்தான். சில வருட பணிக்குப்பின் காவல்துறையை விட்டுவிட்டு அப்பா ஒரு தொழில்முனைவராக ஆனார். தனது சொந்த கார்மென்ட் நிறுவனத்தைத் தொடக்கி நடத்திவந்தார்.

சென்னை பள்ளியில் படித்தவந்த எனக்கு படிப்பது மிக பிடித்தமான விஷயம். என்னுடைய வருங்கால கல்வி குறித்து பல கனவுகளை கொண்டிருந்த மகிழ்ச்சிகரமான மென்மையான மனம் படைத்த பெண்ணாக இருந்தேன். பன்னிரண்டாம் வகுப்பு முடித்தப்பின் அமெரிக்கா சென்று டிகிரி படிக்க அங்குள்ள பல்கலைகழங்களின் நுழைவுத்தேர்வுக்கு என்னை தயார் படுத்திக்கொண்டிருந்த நேரம் அது... 

இந்த விபத்து எப்போது நடந்தது?

அன்று மார்ச் 16, 2002. அப்போது எனக்கு 19 வயது. என் அம்மா தன்னுடைய அலுவலக நண்பருடன் பெங்களுரு செல்ல திட்டமிட்டிருந்தார். அங்கே என் பாட்டி இருப்பதனால் என்னையும் வரச்சொன்னதால் அவர்களுடன் எங்கள் காரில் காலை 5 மணிக்கு புறப்பட்டோம். ராணிப்பெட் அருகில் அதிவேகத்தில் சென்று கொண்டிருந்த கார், நிலைதடுமாறி எதிரில் வந்த கார்கோ லாரியில் மோதி விபத்துக்குள்ளானது… அறைகுறை நினைவுடன் கண்விழித்த சமயம் வேலூர் சிஎம்சி யில் என்னைச்சுற்றி அலறல்கள் மட்டுமே எனக்குக் கேட்டது... ஒன்றும் புரியவில்லை என் நிலையைப்பற்றி என்னால் யூகிக்கக்கூட முடியவில்லை.

கார் மோதிய வேகத்தில், விபத்தின் பெரும் அடி என் முகம் மற்றும் தலை மீது விழுந்துள்ளது. என் மண்டையில் பல எலும்புகள் சுக்குநூறாகி இருந்தது. பல நெரம்புகள் துண்டிக்கபட்டிருந்தது. என் முகம் மற்றும் மண்டைப்பகுதியில் மொத்தம் 455 ப்ராக்சர்கள் ஏற்பட்டு முகமே முற்றிலும் சிதைந்து போய் இருந்தது. நான் சுய நினைவை இழந்தேன், என் பார்வையை இழந்தேன், நுகரும் சக்தியை இழந்தேன். இருளில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த நிலையில் இருந்ததாக நான் நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். 

அவ்வப்போது வந்து சென்ற நினைவு ஒரு பக்கம், உயிருடன் இருக்கத்தேவையான மூளைக்குச் செல்லக்கூடிய முக்கிய திரவங்கள் வழிந்தோடிக் கொண்டிருந்தது மறு பக்கம்… மொத்தத்தில் அங்கிருந்த மருத்துவர்களுக்கும், இந்த விபத்தைப் பற்றி கேள்விப்பட்டு வேலூர் விறைந்த என் அப்பாவுக்கும் என்னை பிழைக்க வைக்கும் வழி என்ன என்று புரியாமல் தவித்தனர்.

இத்தனை வலிகளை சுமந்து எப்படி இருந்தீர்கள்? நீங்கள் மனம் தளர்ந்து விடவில்லையா?

அதே நிலையில் கிட்டத்தட்ட 50 நாட்கள் இருந்தேன். தினம் காலை என் அப்பா என் பெயர் என்ன, நான் யார்? எனக்கு என்ன நடந்தது என்பதை என் காதருகில் சொல்லி நினைவுப்படுத்துவார். பல நாட்களாக நான் தூங்குவதாகவே நினைத்தேன் ஆனால் உண்மையில் நான் கண் பார்வையை இழந்திருந்தேன் என்று நான் அறியவில்லை. அந்த சூழலிலும் என்னைக் காப்பாற்றத்துடித்த என் தந்தை என்னை சென்னை அப்போலோ மருத்துவமனைக்கு மாற்றி என்னை உயிர்பிழைக்கவைக்கப் போராடினார். தலைப்பகுதி மோசமாக இருந்த காரணத்தினால் எந்தவித அசைவின்றி என்னை வேலூரிலிருந்து சென்னைக்கு ஹெலிக்காப்டரில் கொண்டு வந்தார்.

சென்னைக்கு வந்தபின்பும் என் நிலையில் பெரிதும் மாற்றமில்லை. இத்தகைய நிலைக்கு பலதரப்பட்ட சிகிச்சை தேவை அதை செய்யும் அளவு இங்கு வசதிகள் இல்லை. என்னை சுற்றி உள்ளவர்கள் என்னை உயிரோடு வைக்கமட்டும் போராடினர்.

உங்கள் மனதில் எந்தமாதிரியான எண்ணம் ஓடியது? உயிர்பிழைத்து பழைய நிலைக்கு திரும்பமுடியும் என்ற நம்பிக்கை இருந்ததா?

என்னைப் பொருத்தவரை இந்த விபத்து எனக்கு இயற்கை அளித்த ஒன்று. அதை ஒப்புக்கொண்டு ஓய்ந்து போவதில் எனக்கு விருப்பமில்லை. எப்படியும் போராடி என்னால் மீண்டெழ முடியுமென்றே ஒவ்வொரு நாளும் நம்பினேன். ஒரு நாள் கூட நான் இந்த போராட்டத்தில் தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டு என் உயிரை இழக்க விரும்பவில்லை. 

ஆம் அந்த வலி இப்பொழுதும் நினைவிருக்கிறது. வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத வலி அது. என் உடலின் உள்ளிருந்து அந்த வலியை எதிர்த்துப் போராடினேன். ஆனால் அன்றிலிருந்து எனக்கு வாழ்க்கை மீதான சீற்றம் தொடங்கியது. அதைக்கொண்டு இயற்கை எனக்களித்த தண்டனையை முறியடிக்க முடிவு செய்தேன்.

உலகமெங்கும் என் நிலை குறித்து விசாரித்தபின், அமெரிக்காவில் சிக்காகோவில் உள்ள ‘க்ரானியோ-ஃபேசியல் ரீகன்ஸ்ட்ரக்டிவ் சென்டரில்’ அனுமதித்து என்னை குணப்படுத்த என் அப்பா முடிவு எடுத்தார். 10 மாதம் மருத்துவமனையில், பல பல அறுவைசிகிச்சைகள் என்று என் நாட்கள் நீண்டது. என் முகத்தை சீரமைக்கும் அறுவைசிகிச்சைகளும் நடந்தது. அதே விபத்தில் காயங்கள் அடைந்த என் அம்மா சென்னையில் இருந்ததால் அவரை 2 வருடங்கள் நான் பார்க்கவே இல்லை.. 

வாக்கர் உதவியுடன் நடந்த நான், விபத்துக்குப்பின் என் முகத்தை கண்ணாடியில் பார்க்கவேயில்லை. ஒரு இரவு தனியாக பாத்ரூமுக்குச் சென்ற போது தற்செயலாக என் முகத்தை கண்ணாடியில் பார்த்து அதிர்ந்து போனேன்… அன்று தனியாக இருந்த நான் உடைந்துபோனேன். அந்த கண்ணாடியில் பார்த்த எனது முகம் அன்னியமாக இருந்தது. அதை நான் எதிர்ப்பார்க்கவில்லை…

என் முகம் வெறும் தகடுகள் மற்றும் எலும்புப் பகுதிகளைக்கொண்டு சீரமைக்கப்பட்டிருந்தது. எனது முகம் முற்றிலும் மாறி புதிதாகக் காட்சியளித்தது. ஒரு இந்திய பெண்ணின் முகத்தை போல் அல்லாமல் இருந்தேன். இன்றும் கண்ணாடியில் பார்க்கும் அந்த முகம் என்னுடையதல்ல அவளை நான் என் தோழியாக ஏற்கவில்லை…

உங்கள் நிலையைக் கண்டு அழுதுள்ளீர்களா?

போராடுவதற்காக நான் சேர்த்து வைத்திருந்த சக்தியை அழுவதில் நான் வீணாக்க விரும்பவில்லை. அழுகை என்பது என்னால் அனுபவிக்க முடியாத ஒரு சொகுசான ஒரு உணர்வாகவே இருந்தது.

குணமடைந்த பின் என்ன செய்தீர்கள்? வாழ்க்கையில் அடுத்து என்ன செய்ய முடிவு எடுத்தீர்கள்?

பட்டம் படிக்க அமெரிக்கா செல்லவேண்டும் என்ற எனது விருப்பத்தில் எவ்வித மாற்றமும் ஏற்படவில்லை. நல்ல மதிப்பெண்கள் பெற்று சந்தோஷமாக பல்கலைகழகத்தில் சேரவேண்டிய நான், சிக்காகோவிற்கு உயிர்பிழைக்க வந்து பல மருத்துவ சிகிச்சைகளுக்குப் பின் புதிய ஒரு முகத்துடன் நான் விரும்பிய அதே கல்லூரியிலேயே சேர்ந்தேன்.

உங்கள் புதிய தோற்றத்தை மக்கள் எப்படி எடுத்துக்கொண்டனர்? நீங்கள் எப்படி அதை சமாளித்தீர்?

சிகிச்சைக்கு பின் எனக்கு ஒரு கண்ணில் மட்டுமே பார்வை வந்தது அதிலும் பார்வை சற்று மங்கலாகவே இருக்கும். கல்லூரிக் காலத்தில் மற்றவர்களிடமிருந்து என் முகத்தை மறைக்க நான் எப்போதும் கூலிங் கிளாஸ் அணியத்தொடங்கினேன். சிலசமயம் தூங்கும்போதும் அணிவேன். அதையே பலரும் கிண்டல் செய்யத்தொடங்கினர். கண்ணாடி இல்லாத என் முகத்தைப் பார்த்து பயந்து ஒதுங்கிய குழந்தையுடன் நடந்து சென்ற தாய், நட்பை முறித்துக்கொண்ட உடன் பயின்றவர்கள் என்று பலவித அனுபவங்களை சந்தித்துவிட்டேன். இருப்பினும் என்னை புரிந்துகொண்ட நல்ல நண்பர்களும் எனக்குக் கிடைத்தனர்.

பெரும்பாலும் நான் புத்தகங்களுடன் என் நாட்களைக் கழிப்பேன் ஏனெனில் அவை மட்டும்தானே நம் தோற்றத்துக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்காதவை. எனக்கு நானே மேக்-அப் செய்துகொள்ள கற்றேன், எனக்கேற்ற உடைகளை தேர்ந்தெடுத்து எனக்கான தனி ஸ்டைலை உருவாக்கிக் கொண்டேன்.

அமெரிக்காவிலிருந்து சென்னை வந்த காரணம்? தொழில்முனைவரானது எப்படி?

பட்டம் மற்றும் முதுகலை முடித்தப்பின் விசா காலாவதியானதை அடுத்து சென்னை திரும்பினேன். சில நாட்கள் அப்பாவின் நிறுவனத்தில் பணிபுரிந்தேன். ஒரு கட்டத்தில் எனக்கென ஒரு சொந்த நிறுவனமும் என்னுடைய திறமையை வெளிக்கொணரும் வகையிலான துறையில் நுழைந்து புதுமைகள் செய்ய எண்ணினேன். பிஆர் மற்றும் கம்யூனிகேஷனில் எனக்கு இருந்த ஆர்வத்தை மேம்படுத்திக்கொள்ள மீண்டும் அமெரிக்கா சென்று பயின்றேன். பின்பு சென்னை திரும்பி 2013 ஆம் ஆண்டு என் தொழில்முனைவுப் பயணத்தில் அடிவைத்து ‘Touche PR’ எனும் நிறுவனத்தை தொடங்கினேன்.

பி.ஆர் துறையை பொறுத்தவரை இங்கு தவறான கண்ணோட்டமும் புரிதலும் இருப்பதைக் கண்டேன். மேற்கத்திய நாடுகளில் உள்ளது போல் பிஆர் துறையை ப்ரொபிஷனலான துறையாக இங்கு அமைக்க என் நிறுவனம் மூலம் செயல்பட்டு வருகிறேன். எங்களுக்கென சில நல்ல க்ளையண்ட்கள் உள்ளனர். சிலசமயம் நம் நிறுவனத்துக்கு ஒத்துவராத வாடிக்கையாளர்களை மறுப்பதும் ஒரு தொழில்முனைவரின் வெற்றிக்கு வழிவகுக்கும் என்பதை நான் கற்றுள்ளேன். சவால்கள் நிறைந்த வாழ்க்கையே சுவாரசியமாக இருக்கும் என நம்புவதால் தொழில்முனைவுப் பயணத்தை நான் உற்சாகத்துடன் எடுத்துச்செல்கிறேன்.

வேறு என்ன திட்டங்கள் வைத்துள்ளீர்?

என் அனுபவம் என்னை ஒரு திடமான மனுஷியாக இன்று உருவாக்கியுள்ளது. என்னுடைய கதையும், என் உணர்ச்சிகளும் பலரையும் உத்வேகப்படுத்தும் என்று நினைக்கிறேன். வாழ்க்கையில் ஏற்படும் ஒரு அதிர்ச்சி நிகழ்வு ஒருவரை எப்படி புரட்டிப்போட்டும், வாழ்க்கையை மாற்றிவிடும் என்பதை நான் உணர்வுப்பூர்வமாக அனுபவித்துள்ளேன். 

ஒவ்வொருவருக்கும் ஏற்படும் அதிர்வு, சிறியதோ பெரியதோ ஒவ்வொரு தனிநபருக்குமான வலி அது. எனக்கு நடந்த விபத்திலிருந்து உடலளவை தவிர்த்து மன அளவில் வெளிவர எனக்கு 10 ஆண்டுகள் ஆகியது. ஆனால் என்னை பொறுத்தவரை அவ்வளவு காலம் ஒருவர் தவிக்கக்கூடாது என்ற எண்ணத்தில்தான், ‘ஃபேஸ் இட்’ (Face It) அதாவது ‘எதிர் கொள்’ என்ற ஒரு திட்டத்தை அண்மையில் அறிமுகப்படுத்தியுள்ளேன். ஃபேஸ் இட், மனதளவில், உடலளவில் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கான ஆலோசனை மற்றும் வழிக்காட்டும் திட்டம். 

என்னைப் பொருத்தவரை நம்மால் சமாளிக்க முடிந்தவற்றையே வாழ்க்கை நமக்கு அளிக்கிறது. ஒரு பாதிப்பு ஏற்பட்டால் அதை முதலில் வெளிப்படையாக ஒப்புக் கொள்ளவேண்டும், பின்னர் அதிலிருந்து வெளிவருவதற்கான வழிவகைகளை தேடவேண்டும், இந்த நோக்கத்தை முதன்மையாகக் கொண்டு நான் எனது திட்டத்தை வகுத்துள்ளேன். பிரச்சனை என வரும் யாராயினும் அவருக்கு உரிய மன ஆலோசனையையும், வழிகாட்டுதலையும் என் அனுபவம் கொண்டு உதவ முடிவெடுத்து அதன் பணிகளை தொடக்கியுள்ளேன். யாராக இருந்தாலும் என்னிடம் நம்பிக்கையுடன் தங்களுக்குள் இருக்கும் பிரச்சனைகள், மன உளைச்சலை பகிர்ந்துகொண்டால் அதிலிருந்து மீள உதவப்போகிறேன்.

இரண்டரை மணி நேர சந்திப்புக்குபின் என் மனதில் தோன்றியது ஒன்றுதான். சிறு வலி, சிறு தோல்விகளை பெரிதாக நினைத்து வாழ்க்கையை முடித்துக்கொள்ள நினைக்கும் பலருக்கு மத்தியில் சாவின் விளிம்புவரை சென்று திரும்பிய இந்த பெண்மணியின் மன திடமும், உறுதியும் பலரை நிச்சயமாக ஊக்குவிக்கும்… 

Deputy Editor, tamil.yourstory.com I love to meet new people and hear their stories and put it to words for the world to read.

Related Stories

Stories by Induja Ragunathan