நம்பிக்கை நாயகி நந்திதா வெங்கடேசன்!

0

காசநோயால் 22 கிலோ உடல் எடையையும் கேட்கும் திறனையும் இழந்தும் நடனமாடினார் நந்திதா வெங்கடேசன்.

2013-ம் ஆண்டு. நவம்பர் மாதம். நந்திதா தன்னுடைய 24-ஆம் பிறந்தநாளை கொண்டாடி இரண்டு தினங்கள் ஆகியிருக்கும். காசநோயால் பாதிக்கப்பட்டு அதற்கான சிகிச்சை பெற்றுக்கொண்டிருந்தார். அந்த மருந்தின் பின்விளைவாக அவருடைய கேட்கும்திறன் 70 சதவீதம் குறைந்திருந்தது. 26 வயது நிரம்பிய நிலையில் திடீரென்று சுற்றியுள்ள உலகமே ஸ்தம்பித்து நின்றுவிட்டது போல இருந்தது.

காசநோய் அவருக்கு புதிதில்லை. 2007-ம் வருடம் ஆகஸ்ட் மாதம் நந்திதாவிற்கு குடலில் காசநோய் இருப்பது முதலில் உறுதி செய்யப்பட்டது. அவர் பட்டப்படிப்பு சேர்ந்து ஒரு மாதம்தான் ஆகியிருக்கும். உடன் படிக்கும் மாணவர்கள் டிவி பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். நண்பர்கள் ஒன்றுசேர்ந்து வெளியில் சென்றார்கள். தங்கள் நினைவுகளை பகிர்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். நந்திதா மட்டும் தன்னுடைய காசநோயுடன் போராடிக்கொண்டிருந்தார். முதல் முறை காசநோயை அவர் எதிர்கொண்டு சமாளித்தார். ஆனால் அந்த கொடிய நோய் 2013-ல் மறுபடி அவரைத் தாக்கியது.

நோயை சமாளிப்பது அல்லது எதிர்கொள்வது என்பது யாருக்குமே ஒரு சவால்தான். ஆனால் நந்திதா துவண்டு போகவில்லை. நோயையும் வலியையும் எதிர்த்துப் போராடினார். தன்னுடைய முழு கவனத்தையும் நடனத்தின் பக்கம் திருப்பினார். மேடையேறினார்.

நந்திதாவின் வாழ்க்கை மூலம் நாம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டியது இதுதான். நாம் ஒரு விஷயத்தை விரும்பி முழுமுயற்சியுடன் மேற்கொண்டால் முடியாதது எதுவுமில்லை.

மும்பையில் வளர்ந்தார்

நந்திதா மும்பையில் பிறந்து வளர்ந்தார். 2010-ல் ராம் நாராயண் ருயா கல்லூரியில் தன் பட்டப்படிப்பை முடித்தார்.

2011-ல், ஐஐஎம்சியில் முதுகலைப் பட்டம் பெற்றார். அதே வருடம் தி எக்கனாமிக் டைம்ஸ், புதுடெல்லியில் பணிக்குச் சேர்ந்தார். நிதித்துறையில் அவருக்கு ஆர்வம் இருந்தது. அதனால் அவர் வேலையை ராஜினாமா செய்துவிட்டு 2012 நவம்பர் மாதம் மும்பையை அடைந்தார். நிதித்துறையில் மேற்படிப்பு முடித்தார். அங்கேயே பணிபுரியத் துவங்கினார்.

நடனம் - அசைவுகளில் ஒரு கவிதை

மேற்படிப்பு, வேலை என்று வாழ்க்கை தொடர்ந்தாலும், நந்திதாவிற்கு நாட்டியத்தின் மீதிருந்த காதல் சற்றும் குறையவில்லை. நடனத்தையும் தொடர்ந்தார். ஏழு வயது முதல் மும்பை நடனப்பிரியா பயிற்சி மையத்தில் நாட்டியம் பயின்று வந்தார். 

“பரதநாட்டியத்தில் நடன அசைவுகள் மற்றும் நளினம் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். நாட்டியத்தைப்பற்றி சுருக்கமாக சொல்லவேண்டும் என்றால் அது உடல் அசைவுகளால் எழுதும் ஒரு கவிதை. என்னைப் பொருத்தவரை நடனம் ஒரு பொழுதுபோக்கில்லை. என்னுடைய முதல் காதல். வெளிப்பாடு”. 

ஆனால் அந்த சந்தோஷம் நீண்ட நாள் நீடிக்கவில்லை.

காசநோய்

மேற்படிப்பு மற்றும் வேலை ஒருபுறம், நடனம் மற்றொருபுறம் என்று நந்திதா தன் நாட்களை இனிமையாகவே கடந்து வந்தார். 2013-ம் ஆண்டு, மே மாதம். தன்னைவிட்டு விலகிப் போனதாக நினைத்த காசநோய் மறுபடி அவரது குடலைத் தாக்கியது. ஏற்கெனவே அவர் பதினான்கு மாத கால சிகிச்சையை முடிந்திருந்தார். முழுவீச்சுடன் மறுபடி சிகிச்சை அளிக்கவேண்டிய கட்டாயத்துக்கு ஆளானார்.

“காசநோயால் அவதிப்பட்டவர்களுக்கு அந்த நோயின் கொடுமை தெரியும். தினமும் 10 முதல் 15 மாத்திரைகள் விழுங்க வேண்டும். இது போதாதென்று மருந்தின் பக்கவிளைவுகள் வேறு. கடுமையான வாந்தி முதல் மனச்சோர்வு வரை. இதைவிட கொடுமை அந்த நோய் ஒருவரை இரண்டாவது முறை தாக்குவது. அதிலிருந்து மீள்வது என்பது மிகவும் கடினமானது” என்கிறார் நந்திதா.

இரண்டாவது முறை நோய் தாக்கியபோது தீவிர வயிற்று வலியால் அவதிப்பட்டார். பசியின்மை, உடல் எடை குறைவு போன்ற காரணங்களினால் அவரது உடல்நிலையில் முன்னேற்றம் காணப்படவில்லை. மருத்துவர்கள் பரிசோதித்தனர். குடலில் நோய்தொற்று இருந்த பாகத்தை அறுவை சிகிச்சை மூலம் அகற்றி விடுவதுதான் ஒரே வழி என்று முடிவுசெய்தனர். அறுவை சிகிச்சைக்குபின் அவர் பழைய நிலைக்கு திரும்பிவிடுவார் என்றும் வழக்கமான வேலைகளில் ஈடுபடலாம் என்றும் மருத்துவர்கள் தெரிவித்தனர்.

“என்னுடைய பெற்றோர்களுடனும் சகோதரருடனும் மருத்துவமனையை அடைந்தேன். ஆபரேஷன் தியேட்டருக்கு அருகில் இருந்தோம். எனக்குள் பல யோசனைகள். இருந்தும் என்னை நான் சமாதானப்படுத்திக்கொண்டேன். ஒன்றும் இல்லை. தீவிர பிரச்சனைகள் எதுவும் இல்லை. நான் கண்டிப்பாக இதிலிருந்து மீண்டு வருவேன். இது எனக்கு ஒரு புது அனுபவம். அவ்வளவுதான்.” 

இப்படி நினைத்துக் கொண்டேதான் அவர் ஆபரேஷன் தியேட்டருக்குள் நுழைந்ததாக நினைவுகூறினார்.

ஆபரேஷன் முடிந்தது. மருத்துவர்கள் நல்லபடியாக சிகிச்சை முடிந்ததாக தெரிவித்தனர். பத்து நாட்கள் மருத்துவமனையில் இருந்துவிட்டு வீட்டுக்கு செல்லலாம் என்றனர். ஆனால் அவர் எதிர்பார்த்தவாறு நடக்கவில்லை.

இருள் சூழ்ந்தது

ஒரு வாரம் சென்றிருக்கும். அவர் நிலைமை சீராகவில்லை. முன்பு சிகிச்சைஅளிக்கப்பட்டதைவிட பெரிய மருத்துவமனையில் அவரைச் சேர்த்தனர். மருத்துவர்கள் அவர் நிலைமை மோசமாக இருப்பதாக தெரிவித்தனர்.

“நோய்தொற்று குடலிலிருந்து மற்ற ஜீரண உருப்புகளுக்கும் பரவிவிட்டதாக மருத்துவர்கள் சொன்னார்கள். என்னுடைய உயிரைக் காப்பற்றுவதற்கு நான்கு அறுவை சிகிச்சைகள் தேவைப்பட்டது. மாதக்கணக்கில் மருத்துவமனை வாசம். சுதந்திரமாக எதையும் செய்யமுடியாமல் நோயின் தீவிரம் என்னைக் கட்டிலோடு முடக்கிப்போட்டது. தலைமுடி உதிர்ந்தது. ஒரு நாள் கட்டிலைவிட்டு மெதுவாக அடியெடுத்து வைத்தேன். அருகில் ஒரு கண்ணாடி. பார்த்ததும் தூக்கிவாரிப்போட்டது. என்னால் என்னையே அடையாளம் கண்டுகொள்ள முடியவில்லை. வழுக்கைத் தலையையும் மெலிந்த உடலையும் பார்க்கவே வேதனையாக இருந்தது. ஆனாலும் நான் மனம் தளரவில்லை. எந்த நிலையிலும் துவண்டுபோகாமல் எதையும் எதிர்கொள்ளவேண்டும் என்று முடிவுசெய்தேன்” என்கிறார் நந்திதா.

கட்டிலோடு முடக்கப்பட்டாலும் தன்னை தாக்கிய நோய் குறித்து பல தகவல்களை சேகரித்து தெரிந்துகொண்டார். மருத்துவர்களிடம் நோய் சம்பந்தப்பட்ட பல கேள்விகளை கேட்டு தெளிந்தார். இதனால் தேவையில்லாத பயங்களை தவிர்த்து தன்னம்பிக்கை உடையவரானார்.

நந்திதா எதையும் உறுதியுடன் எதிர்கொள்பவர். இரண்டு மாதங்கள் கடந்தது. மருத்துவமனையிலிருந்து வீட்டிற்கு அனுப்பப்பட்டார். எட்டு மாதங்கள் கழித்து கடைசி அறுவை சிகிச்சைக்கு வருமாறு மருத்துவர்கள் அறிவுறுத்தினார்கள்.

“நான் உட்கொண்ட மருந்தின் வீரியம் காரணமாக என்னுடைய உடல் எடையிலிருந்து 22 கிலோ குறைந்தது. வெளிரிய முகத்துடன் வீட்டை அடைந்தேன். மருத்துவமனையில் அடைபட்டு கிடந்து வீட்டிற்குள் நுழைவது சந்தோஷமாக இருந்தது” என்கிறார் நந்திதா.

நிசப்தம்

ஒரு மாதம் கழிந்தது. ஒரு நாள் தூக்கத்திலிருந்து கண் விழித்தார். சுற்றி அமைதியாக இருந்தது. ஒரு சின்ன சத்தம் கூட கேட்கவில்லை. 70 சதவீதம் கேட்கும்திறனை இழந்திருந்தார் நந்திதா.

“என் அம்மா என்னைப் பார்த்து ஏதோ சொன்னார். உதடுகள் அசைவது தெரிந்தது. ஆனால் ஒன்றும் புரியவில்லை. தொடர்ந்து நான்கு அறுவை சிகிச்சைகள் மேற்கொண்ட காரணத்தால் கடுமையான உடல் வலியுடன் நாட்களை நகர்த்தினேன். அந்த வலியின் தீவிரம் காரணமாக எனக்கு காது கேட்கவில்லை என்பதுகூட என் மூளைக்கு எட்டவில்லை. நாளடைவில்தான் எனக்கு நிலைமை புரிந்தது. என்ன செய்வது என்றே தெரியவில்லை. மனம் சோர்வடைந்தது. என் குடும்பத்தினருடன் பேச முடியவில்லை என்பதுதான் மிகவும் வலித்தது. எனக்கு பிடித்த நிறைய விஷயங்களை இனி செய்யமுடியாது என்று தோன்றியது. நடனம், தொலைக்காட்சி, சினிமா எதுவும் இனி என் வாழ்க்கையில் இல்லை. யாருடனும் உரையாடமுடியாது. அப்போதுதான் எனக்குள் ஒரு சுயபச்சாதாபம் முளைத்தது. மிகவும் ஒடுங்கிப்போனேன். சுதந்திரமாக ஒரு பட்டாம்பூச்சிபோல ஓடித்திரிந்த என்னை இந்த நோய் முடக்கிவிட்டது. இதை ஏற்றுக்கொள்ள எனக்கு சில காலம் பிடித்தது.” என்கிறார் நந்திதா.

கேட்கும்திறனில் ஒரு பகுதி இழந்துவிட்டது. நிலைமை இதுதான். இதை எதிர்கொள்ளத்தான் வேண்டும். சுயபச்சாதாபத்தை தூக்கியெறிந்தார். துணிவுடன் எதிர்கொண்டார்.

“காலத்தால் எல்லாவற்றையும் சரி செய்ய முடியாது. ஆனால் எதையும் ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலம் வேதனையை நிச்சயம் குறைக்கமுடியும்” என்று நந்திதா நம்பினார்.

புதிய பொலிவுடன் தொடர்ந்தார்

நடனத்தையே முழுமூச்சுடன் தன்னுடைய வாழ்க்கையாக்கினார். அக்டோபர் மாதம் நடனப்பிரியா ஒரு நாட்டிய நிகழ்ச்சியை ஏற்பாடு செய்திருந்தனர். அதில் கலந்துகொள்ள ஆர்வம் காட்டினார். “நான் என்னுடைய நிலையிலிருந்து மீண்டு வருவதற்கு நடனம்தான் ஒரே வழி” என்றார் நந்திதா.

ஆனால் அவருடைய போராட்டம் முடிவடையவில்லை. உடன் ஆடுவோருடன் இணைந்து ஆடவேண்டும். ஒருபுறம் கேட்கும்திறன் மிககுறைவு. மற்றொருபுறம் உடல் மெலிந்து சக்தியில்லாமல் இருந்தது.

“நான் ஒருகாலத்தில் எத்தனை மேடையேறியிருக்கிறேன். ஆனால் இன்று என்னால் துணையின்றி நடக்ககூட முடியவில்லை. இருந்தும் நான் என் நிலையை எதிர்கொண்டேன். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சீராகத் துவங்கியது.”

வழக்கமான பயிற்ச்சியுடன் அவர் தனியாக கூடுதல் பயிற்சியும் மேற்கொண்டார். “என்னைப்போன்ற மற்ற கேட்கும்திறன் குறைந்த நடன கலைஞர்களின் அனுபவங்களை தெரிந்துகொண்டேன். குறிப்பாக லண்டனை சேர்ந்த ஒரு பேலே டேன்ஸர் குறித்து அறிந்தேன். இது என் தன்னம்பிக்கையை வளர்த்தது. என்னுடைய சிந்தனையை சீர்படுத்தியது.” என்கிறார்.

மேடையேறிய அன்று அவரால் இசையை கேட்கமுடியவில்லை. ஆனால் கேள்விச்சாதனம் மூலம் ரிதத்தின் அதிர்வுகளை அவரால் உணர முடிந்தது.

“நடனம்தான் என்னுடைய கேட்கும்திறன் குறைவை நான் எதிர்கொள்வதற்கான முதல் படி” என்கிறார் நந்திதா.

வானவில் முளைத்தது

முதல் மேடை நிகழ்ச்சி.

“மேடையேறினேன். எனக்குள் பல உணர்வுகள். சிந்தனை ஓட்டங்கள். என்னால் இசையை கேட்கமுடியாது. ஆனாலும் கவலையில்லை. நான் ஆடியேத் தீரவேண்டும். ஆட ஆரம்பித்தேன். நம்பவே முடியாத அளவிற்கு என்னுடைய நடனம் அழகாக அமைந்தது. என்னுடைய தன்னம்பிக்கை அதிகரிக்க ஆரம்பித்தது. நாட்டியத்தின் அந்த நளினம் வாழ்க்கையில் நான் எதையும் எதிர்கொள்ளும் துணிவை எனக்கு அளித்தது.”

இருப்பினும் பல சவால்களை அவர் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. பல விஷயங்களை நாம் பார்த்தும் கேட்டும்தான் தெரிந்துகொள்ள வேண்டியிருக்கும். உலக நடப்புகளிலிருந்து அவர் துண்டிக்கப்பட்டு விட்டதாக அவருக்கு தோன்றியது. அவர் வெளியுலகை பெற்றோர் மூலமாகவும் சமூக ஊடகங்கள் மூலமாகவும் பார்க்கத் தொடங்கினார்.

நாளை நமதே

நந்திதாவின் உடல்நிலை இயல்பு நிலைக்கு திரும்ப குறைந்தது ஒரு வருடமாவது எடுக்கும் என்றனர் மருத்துவர்கள். அதன் பின்னரே மெல்ல மெல்ல வழக்கமான வேலைகளில் ஈடுபடலாம் என்றனர். இருப்பினும் அவர் அடுத்த வருடமே எல்லா வேலைகளிலும் முழுவதுமாக ஈடுபடத் திட்டமிட்டார். தற்பொழுது நிதி குறித்தும் இந்திய பொருளாதாரம் குறித்தும் பகுதி நேரமாக கட்டுரைகள் எழுதி வருகிறார்.

நாளை இன்னும் சிறந்த நாளாக விடியும் என்ற நம்பிக்கைதான் அவருக்கு சக்தி அளிப்பதாக குறிப்பிடுகிறார்.

“ஒவ்வொருவரும் கனவு காண்பதை நிறுத்தவே கூடாது. அவரவர் சூழ்நிலைக்கேற்ப தங்கள் கனவுகளையும் லட்சியங்களையும் திருத்தி அமைத்துக்கொள்ளலாம். உங்களை உற்சாகப்படுத்துவதற்கு ஒரு சின்ன கனவு கூட போதும். நான் மருத்துவமனையில் இருந்தபோது எழுந்து நடமாடவேண்டும், சாப்பிடவேண்டும் என்பதுதான் என்னுடைய மிகப்பெரிய லட்சியமாக இருந்தது. இந்த வருடம் என்னுடைய கனவு முற்றிலும் மாறுபட்டது. முழுவதுமாக குணமடையவேண்டும். நன்றாக நடனமாடவேண்டும். நான் செய்துமுடிக்க நினைத்த வேலைகளை ஒவ்வொன்றாக மெதுவாக முடிக்கவேண்டும்.”

வாழ்க்கையின் கடைசித் தருணத்தில் இருந்தாலும் மனமுடைந்து போகக்கூடாது. முயற்சியிலிருந்து பின்வாங்க கூடாது. நம்பிக்கை வைக்கவேண்டும். அவர் எவ்வளவோ கஷ்டங்களை சந்தித்திருந்தார். அவருக்கு கிட்டத்தட்ட ஒரு மறுபிறவி என்றுதான் சொல்லவேண்டும். இரண்டரை வருடங்களுக்கு முன் இருந்ததைவிட அதிக பொறுமைசாலியாகவும், தைரியசாலியாகவும் இருப்பதை அறிந்தார்.

2016-ல் பல புதிய நடன முயற்சிகளை அறிமுகப்படுத்த விரும்புகிறார். “வாழ்க்கையின் மிக மோசமான கட்டத்தை சந்தித்துவிட்டேன். வருவதை துணிந்து எதிர்கொள்ளும் தன்னம்பிக்கையை பெற்றுவிட்டேன். எனக்கு கிடைக்கும் ஒவ்வொரு நொடியும் விலையுயர்ந்தது. அதை வீணாக்காமல் என்னால் முடிந்தவரை பயனுள்ள வகையில் உபயோகிப்பேன். ஒவ்வொரு அனுபவத்திலிருந்தும் ஒரு விலையுயர்ந்த பாடத்தை கற்றுக்கொள்ள முயற்சிக்கிறேன். அதை எனக்கு கிடைத்த மிகப்பெரிய வாய்பாகவும் என்னுடைய பலமாகவும் மாற்றுவேன்”. என்கிறார்.

ஆக்கம் : தன்வி துபே | தமிழில் : ஸ்ரீவித்யா